kris kras

Het was een doodgewone dag, 29 december. Bijna jaarwisseling en kerstvakantie. Ik had geen vrij maar toch liet ik me verleiden om deze middag naar de bioscoop te gaan met een groepje kinderen klasgenootjes van mijn zoon. Starwars zien! Voor mijn zoon was het al de 2e keer en voor mij de eerste. Eigenlijk was ik benieuwd naar Starwars. Maar ja ik moest werken en een van de collegae was met vakantie…..daarom heb ik een simpele plan bedacht. Ik heb geruild: ik zou die dinsdag alleen in de ochtend werken en in de middag naar de bioscoop met de kinderen. En de volgende dag , woensdag die normaal gesproken geen werkdag voor mij is zou ik wel werken.

Alles leek goed geregeld. Mijn zoon in de ochtend naar de opvang zodat ik mijn mail kon beantwoorden. De BSO vond het goed dat Bruno alleen tot 12 uur bleef. Collega’s op de hoogte gebracht. Werkmobiel aan. En een tweet verstuurd: kom naar onze chatlijn voor een goed gesprek ! We zijn open.

Wist ik het toen maar wat er in het vervolg zou gebeuren dan zou ik heel anders gehandeld hebben en een ander tweet de lucht in verstuurd….

Na een enigszins gehaaste  lunch gingen we naar de bioscoop. De stad was vol toeristen. In de bioscoop vonden we de klasgenootjes en ouders al wachten. We hadden nog een kwartier dus de kinderen renden meteen naar de springkussen in de lobby. Acht jongens  door elkaar in een klein vierkant kasteel….ik ging heel even naar het toilet; toen ik terug was zag ik mijn zoon huilend bij een tafeltje zitten zijn handen in het gezicht. Het is gebleken dat een van zijn vriendjes hem een flinke schop hebt gegeven in zijn gezicht per ongeluk uiteraard….met als resultaat een blauwrode oog, opgezwollen wenkbrauw, en een snee in zijn neus. Huilen, huilen, ouders die meteen ijs gingen halen en een gedachte: hoe kon het zo mis gaan terwijl ik maar 2 minuten weg bleef?

Na enige tijd van onzekerheid van wat doen we nu? Meteen naar huis, huisarts inschakelen of toch maar blijven en Starwars voor de tweede keer bekijken? We besloten te blijven ook omdat Bas zelf aangaf dat hij dat graag wou en de opzwelling leek niet zo erg.

Ergens halverwege de reclame (die 20 minuten duurde…) stopte Bas met huilen en zijn aandacht ging volledig naar de Starwars.

Drie uur verder leek het goed te gaan met mijn zoon. We gingen naar huis. Onderweg in de tram de verontruste blikken van passagiers richting Bas:  zijn gezicht leek angstjagend  op de posters tegen kindermishandeling…Een van de ouders vertelde me daar geen aandacht aan besteden tsja makkelijker gezegd dan gedaan.

Eenmaal thuis  kwam er een telefoontje binnen dat de chatlijn waarvoor ik werk het niet doet vandaag. Mensen konden niet inloggen. Ik had een paar gemiste oproepen  die mij niet zijn opgevallen. In de komende 2 uur was ik dus bezig met helpdesk bellen, medewerkers berichten en overleggen met collegae. Toen ik klaar was plofte ik op de bank en dacht: wat een dag!

Ik kon het niet helpen. Wat als ik niet naar de Starwars bent gegaan op die dag en gewoon gewerkt had zoals altijd op dinsdag de hele dag?

Dan zou mijn zoontje geen schop in zijn gezicht gekregen hebben en ik zou rustig van achter mijn bureau de problemen op de chat kunnen aanpakken.

Achteraf gezien lijkt alles zo  simpel.

 

 

 

Over Agnieszka

Even voorstellen: GedrevenBewust - PassievolVerbinderSchrijftalent. Dat ben ik. Ik vertaal (groene) teksten in het Nederlands, Engels & Pools. Daarnaast geef ik ook verbindingstrainingen.